|
| |
| |
श्लोक 6.88.10-11  |
रात्रियुद्धे तदा पूर्वं वज्राशनिसमै: शरै:।
शायितौ तौ मया भूयो विसंज्ञौ सपुर:सरौ॥ १०॥
स्मृतिर्न तेऽस्ति वा मन्ये व्यक्तं यातो यमक्षयम्।
आशीविषसमं क्रुद्धं यन्मां योद्धुमुपस्थित:॥ ११॥ |
| |
| |
| अनुवाद |
| लक्ष्मण! उस रात्रि में युद्धस्थल में मैंने तुम दोनों भाइयों को अपने वज्र के समान तेजस्वी बाणों और अशनिकाओं द्वारा रणभूमि में सुला दिया था और तुम अपने अग्र सैनिकों सहित मूर्छित पड़े थे, ऐसा मुझे लगता है कि अब तुम्हें स्मरण नहीं है। विषधर सर्प के समान क्रोध में भरे हुए इन्द्रजित, तुम जो मुझसे युद्ध करने के लिए आगे आए हो, उससे स्पष्ट है कि तुम यमलोक जाने के लिए उद्यत हो।॥10-11॥ |
| |
| Lakshmana! That night in the battle, I had put both of you brothers to sleep on the battlefield with my arrows as bright as thunderbolts and ashanikas and you along with your front soldiers were lying unconscious, I think you are not remembering it now. The fact that you have come forward to fight with me Indrajit who is filled with anger like a poisonous snake, clearly shows that you are ready to go to Yamaloka.'॥ 10-11॥ |
| ✨ ai-generated |
| |
|