श्रीमद् वाल्मीकि रामायण  »  काण्ड 4: किष्किंधा काण्ड  »  सर्ग 67: हनुमान जी का समुद्र लाँघने के लिये उत्साह प्रकट करना, जाम्बवान् के द्वारा उनकी प्रशंसा तथा वेगपूर्वक छलाँग मारने के लिये हनुमान जी का महेन्द्र पर्वत पर चढ़ना  »  श्लोक 15-16
 
 
श्लोक  4.67.15-16 
उदयात् प्रस्थितं वापि ज्वलन्तं रश्मिमालिनम्।
अनस्तमितमादित्यमहं गन्तुं समुत्सहे॥ १५॥
ततो भूमिमसंस्पृष्ट्वा पुनरागन्तुमुत्सहे।
प्रवेगेनैव महता भीमेन प्लवगर्षभा:॥ १६॥
 
 
अनुवाद
हे वानरश्रेष्ठ! मैं क्षितिज से चलकर अपने तेज से प्रज्वलित सूर्यदेव को अस्त होने से पहले ही स्पर्श कर सकता हूँ और वहाँ से पृथ्वी पर उतरकर बिना पैर रखे ही बड़े वेग से उनके पास वापस जा सकता हूँ।॥ 15-16॥
 
O best of the monkeys! Starting from the horizon, I can touch the Sun God, blazing with my brilliance, before it sets and from there I can come down to the earth and go back to him with great speed without even setting foot here.॥ 15-16॥
 ✨ ai-generated
 
 
  Connect Form
  हरे कृष्ण हरे कृष्ण कृष्ण कृष्ण हरे हरे। हरे राम हरे राम राम राम हरे हरे॥
  © 2026 vedamrit.in All Rights Reserved. Developed by AmritChaitanyaDas